می خواهمت ...

                     و دیگر ...

                                 هیچ ...

و از کدام ترانه بگویم

                          آن هنگامه که تو را ندارم

           و تبسم تو بخاطر من

                                      محزون است ...

                                                            دلی دارم

                                                            که اکنون عجیب گرفته

                                                            با پلک هایی داغ

{این پست گمشده ای ست در لابه لای تاریخی نزدیک...}

روز ها
     آری ...
     روزها را باور نکن که جز برای خاطر تو می گذرند
آنها از تو سرنوشتی را رقم می زنند
                       که تو در افکارت آنها را به خویش فرا می خواندی
                                                                                      بخواه که برنده باشی.



                                            بامداد چهارشنبه
                                            1389/08/12
                                            ساعت: 00:44
                                            خوابگاه دانشگاه شریف
                                            تهران

روزها نمی روند ...

                        بلکه؛ می آیند ... 

                                                 و این ...

                                                          امیدی ست زیبا

                                                                                 و حقیقی ...

باز می چرخد ...

                     و سکوتی را

  بیاد می اندازد

                                     که هر گز فراموش نکرده بودم!!!

             این کلام

             بی هیچ مقدمه ای برای توست ...

                                                           دوستت دارم ...

و بودن ...

            ترجمه ای ست

                              از لبان تو ...

           هنگامه ای که می خندی ...

می دونم

             ...

                 گفتم تا تو هم بدونی ...